36.

          Krążyłam od ściany do ściany, słysząc na dole hałasy. Znów ktoś do niego przyjechał. Ostatnimi dniami co wieczór było tak samo. Zastanawiałam się, czy wreszcie uda mi się uwolnić z tego "więzienia"...
          Łącznie przez ten czas uderzył mnie pięć razy. Nadal nie wiem za co mi się dostało... Ale nie chcę o tym wiedzieć. Chcę o tym zapomnieć, o tych wszystkich chwilach, które spędziłam w tej klatce, w baraku... O tym wszystkim, co robił, jak mnie dotykał... Nie, dość! 
          Chcę znów spróbować od nowa. Tym razem w pełni świadoma tego, że nigdy więcej nie przyjdzie mi się z nim spotkać. Liczę, że wreszcie będę wieść spokojne życie, nieważne w jakim miejscu. Liczy się dla mnie to, żebym mogła dzielić swoje życie z Nim...
          Wybuchłam płaczem, gdy tylko usłyszałam TEN głos tam, na dole... Krzyczeli na siebie, On już się wszystkiego domyślił, ale nadal nie wiedział, gdzie jestem... Bałam się. O Niego, żeby niczego Mu nie zrobił... Nigdy bym sobie nie wybaczyła tego, że ucierpiał przeze mnie...

          Strach ogarniał mnie z każdą kolejną chwilą, gdy dźwięki ciężkich kroków były coraz bliżej. Było ich dwóch, przynajmniej tak sądziłam po jednoczesnych stukotach i szmerach rozmów.
          - Pomocy! - krzyknęłam, a po chwili już widziałam, jak drzwi są napierane przez silne ramiona. Niedługo potem już ich nie było na swoim miejscu. Do środka weszło dwóch policjantów. Szybko ogarnęli sytuację, a jeden z nich posłał w moją stronę pokrzepiający uśmiech.
          - Już jest dobrze - z tym zdaniem dotarło do mnie to, że już po wszystkim. Po długich dwudziestu pięciu dniach wreszcie Go zobaczę. Najważniejszą osobę mojego życia.
          - Pójdź po nich - powiedział cicho do swojego towarzysza, a ten wyszedł. Znów czułam na sobie jego spojrzenie. Drżałam, obawiając się tego, co zobaczę.
          Nieśmiało wszedł do środka i jak jego poprzednicy rozejrzał się dookoła. Zatrzymał swój wzrok na mnie, a ja poczułam łzy cisnące się do oczu. Z początku wyglądał na przerażonego tym wszystkim, ale z każdą mijającą sekundą się rozpogadzał. Nie mógł uwierzyć własnym oczom... Przetarłam swoje, nie mogąc uwierzyć, że jest ze mną w tym samym pomieszczeniu. Dopiero, gdy poczułam jak jego ramiona zaciskają się wkoło mojego ciała, ogarnęłam, że dzieje się to naprawdę. Wtuliłam się w niego. Poczułam się na swoim miejscu...
          - Tak bardzo mi Ciebie brakowało... - wyszeptał, muskając wargami moje ramię. W miejscu, gdzie mnie dotknął czułam dreszcze. Tak bardzo potrzebowałam dotyku jego dłoni... Nie tylko go. Samej jego obecności...
          - Nigdy więcej czegoś takiego... - wyłkałam, mocniej się w niego wtulając. Objęłam go bardziej. Nie przeżyłabym kolejnego wymuszonego rozstania z nim...
          - Nigdy więcej... - ujął moją twarz w swoje dłonie. Poczułam drobny ból w prawym policzku, w miejscu w którym mnie uderzył ostatni raz... Nie było widać żadnego śladu, ale jeszcze czułam dyskomfort.
          - Nic Ci nie zrobił?.. - spytał z troską, delikatnie jeżdżąc palcami po polikach. Skupiłam swoją uwagę na nim, nie chciałam udzielać odpowiedzi na to pytanie. Zamarłam, widząc siniaka na jego szczęce...
          - Uderzył Cię... - szepnęłam, dotykając zsiniałego miejsca. Odetchnął ciężej, napinając mięśnie twarzy.
          - Mniejsza z tym. Tobie nic nie zrobił?
Zacisnęłam wargi. Naprawdę, wolałabym to przemilczeć. Uważnie się na mnie patrzył, cierpliwie czekając.
          - Uderzył...kilka razy.
          - Coś jeszcze Ci zrobił?.. - w jego głosie słychać było złość oraz strach jednocześnie. Złość na Koussou...
          - Nie, na szczęście - odetchnął z ulgą. - Możemy o tym nie rozmawiać? Proszę... Chcę o tym zapomnieć.
          I wtedy to szara rzeczywistość musiała o sobie przypomnieć...
          - Musi jeszcze pani złożyć obszerne zeznania obciążające pana Koussou - zwrócił się do mnie jeden z funkcjonariuszy.
          - Ostatni raz. Już nigdy do tego nie wrócimy - wyszeptał, cmokając mnie w czoło. - Nigdy więcej - w środku się rozluźniłam, słysząc te słowa. To ostatni raz... Znów się w niego wtuliłam.
          - Dziękuję, mój bohaterze - szepnęłam ledwo słyszalnie, chwytając jego dłonie. - Gdyby nie Ty... Moritz... - urwałam, czując gulę w gardle. Nie chciałam sobie wyobrazić tego, co mogło mnie spotkać... Był "grzeczny", ale widziałam, że gdyby chciał, to zrobiłby coś więcej...
          - Już nic nie mów, skarbie. Już nic nie musisz mówić... - znów się rozpłakałam, a do nas dołączył się Mo. Mocno mnie do siebie przytulił, całując w czubek głowy. I on też się popłakał...
          - Nie płacz, mała - szepnął błagalnie.
          - Jesteś bezpieczna - dokończył Ivan. Bezpieczna...
          - Zadzwoniłem po Twojego tatę, aby tu przyjechał. Musi wreszcie dowiedzieć się prawdy - dłonie Leitnera oddaliły się od mojego ciała. Już w miarę normalnie siedzieliśmy w trójkę na łóżku.
          - Ale... - podniosłam się i spojrzałam na nich. To nie tak miało być... Nigdy nie miał się o tym dowiedzieć...
          - Kiedyś by się to wydało, słonko - ścisnął moją dłoń. Miało to pójść w niepamięć, mieliśmy o tym wszystkim zapomnieć... - On nadal pamięta o tym, co było rok temu.
          Wytrzeszczyłam oczy ze zdziwienia. Przecież... On nic nie wiedział o tym, co wtedy się działo. Nie mógł wiedzieć, bo nigdy nie poruszał tego tematu w mojej obecności. A więc...
          - Powiedziałeś mu przez ten czas coś na ten temat?... - odwrócił wzrok. Wiedziałam... Powiedział mu o tym. - Ivan...
          - Lea... Gdyby mnie o to nie poprosił, nawet bym nie zabrał głosu w tej sprawie. To go wykańczało, wiesz? Dzień dnia zastanawiał się, co wtedy się z Tobą działo...
          - Jak zareagował? - zacisnęłam dłonie w pięści.
          - Nie powiedziałem mu wszystkiego. Dziś nadeszła ta chwila.
          - Która godzina? - zmieniłam temat, a Kneza podsunął mi pod nos swój telefon. 23:23. Uśmiechnęłam się, cmokając go w policzek.
          Cieszyłam się z nadchodzącego spotkania z ojcem po czasie. Naprawdę. Ale z drugiej strony się go obawiałam. Nigdy nie miał się o tym dowiedzieć, nigdy nie miał usłyszeć o tym chociażby najmniejszego słówka... Nie chciałam wiedzieć, co przeżywał w trakcie tamtych dni...
          - Chodźcie na dół, Torsten niedługo będzie - przenieśliśmy się na parter, gdzie czekała czwórka funkcjonariuszy. Rozmawiali między sobą, wyraźnie podenerwowani.
          - Nie udało się nam go odnaleźć, ale podejrzewamy, że jest w pobliżu - Chorwat skinął głową, że przyjął informację. Kodjovi zbiegł. O nie...

______________________

no to tak, witam Was o 1:31 (pozdrawiam te, które jeszcze imprezowały w tym czasie XD) Sprawa się rozwiązała, aczkolwiek Dominika jeszcze postara się trochę podłubać, bo na tę chwilę mam napisane jeszcze trzy rozdziały do przodu, a chcę wyskrobać coś 40+ (zależy mi na pobiciu rekordu z VgGgap) i się postaram, choćbym i miała Was zanudzić XDDD

z racji tego, że jest 1.01 to życzę Wam samych powodzeń w nadchodzących 366 dniach! :)

skoro wszystko jest supi, to dlaczego nie dodać szczęśliwego Iviego?;)