05.

          - Jesteś pewna, że sama sobie poradzisz? - zapytałem ją, gdy powoli kierowała się do łazienki. Szła ostrożnie, chciała pokazać, że sama potrafi... Przyglądałem się jej, drżąc o to, co może się stać, gdy postawi kolejny krok. Nie chciałbym by skończyło się tak, że nie tyle co przed Kjodoviego, a przeze mnie stała się jej największa krzywda..
          - Tak.. na pewno - próbowała mnie zapewnić, chociaż do końca jej nie wierzyłem. Widzę, że jest słaba i to w cholerę bardzo... - Jeśli długo nie będę wychodziła, to możesz wejść, nie zamykam drzwi.
          - Dobrze - kiwnąłem głową. Gdy zniknęła w pomieszczeniu, wróciłem do swoich czynności. Miałem jeszcze kilka dni wolnego, potem prezentacja w zespole i przygotowanie do sezonu... Będę musiał jakoś pogodzić to wszystko ze sobą, nie mogę jej zostawiać samej.. Mimo tego, że zewnętrznie może wyglądać, że wszystko jest ok, to w środku... W środku mogą rozgrywać się same najgorsze rzeczy...
          Z chwilowej zadumy wyrwał mnie dzwonek telefonu. Koussou. O nie.. Zaczyna się.
          - Siema sta... - starałem się mówić pełen entuzjazmu, choć strach zaczął brać górę. Co, jeśli się dowiedział...
          ~ Spierdoliła, czy Ty to rozumiesz?! ~ krzyczał do słuchawki. Głębiej odetchnąłem, przygotowując się do roli.
          - CO?! JAKIM CUDEM?!
          ~ SKĄD JA TO MAM DO CHOLERY WIEDZIEĆ?? Nie wiem jakim cudem znalazła siły, by wybić okno i nim wyjść... Mam nadzieję, że nikt, NIKT o tym nie wiedział i nie wie ~ na sam koniec wypowiedzi jego ton diametralnie się zmienił. Stał się oschły i... wrogi. Jakbym był jego wrogiem.
          - Nikt nie wie! Tylko Ty i ja...
          ~ Może jednak dyskretnie po nocach się z nią zabawiałeś, co?
          - Ja w przeciwieństwie do Ciebie jej nie dotknąłem. NIGDY.
          ~ Jaaasneeee. Lepiej mi powiedz, gdzie mogę jej szukać.
          - Zastanówmy się przez chwilę, gdzie Ty jesteś. W lesie, prawda? TO TAM JEJ KURWA SZUKAJ - chyba niepotrzebnie wybuchłem, ale znów działał mi na złość. Jakby nie mógł dać sobie z nią spokoju...
          ~ Pakuj dupsko do Monachium i szukaj jej ze mną. Też tam byłeś.. I jeśli by udało się jej uciec, to odpowiadałbyś za współudział...
          - Sorry, ale nie. Mam swoje życie, nie będę sobie zawracał dupy Twoją osobą, cześć - rozłączyłem się bez pożegnania. Poderwałem się z miejsca i ruszyłem do łazienki, sprawdzić, czy coś z tego usłyszała..
          - Lea... - wyszeptałem, otwierając drzwi. Siedziała skulona na podlodze, ukrywając twarz w dłoniach. Cholera, czy to jest ten mój gorszy dzień?
          - Znajdzie mnie... - wyłkała, nie podnosząc głowy. Przykucnąłem obok niej, ostrożnie dotykając jej ramienia. Zadrżała, po czym zaczęła szlochać.
          - Nie pozwolę na to, by się do Ciebie zbliżył. Przecież Ci to obiecałem.
          - Boję się... Co, jeśli wtedy Ciebie nie będzie?.. Przecież zawodowo grasz w piłkę...
          - Zrobię wszystko, byś była bezpieczna. Nawet kosztem siebie...
          - Dlaczego to robisz?.. - milczałem. - Robiłeś podobnie do niego... Razem... Jesteście przyjaciółmi, prawda?
          - Byliśmy... - rzekłem, a ona smutno kiwnęła glową. - Przez to, co Ci robił... On sam to zniszczył. Fakt, oboje próbowaliśmy u Ciebie, ale nie spodziewałem się, że posunie się tak daleko...
          - Właśnie widzę, jak próbowaliście...
          - Lea... Naprawdę mi na Tobie zależy... - szepnąłem ledwosłyszalnie momentalnie gryząc się w język. Przyznałem się jej, prawda? Podniosła głowę. Jako pierwsze uwagę przykuły jej załzawione oczy, przez które pękało mi serce. Potem spojrzenie, które wyrażało co najmniej zdziwienie.  Gdybym tylko mógł inaczej...
          - Przepraszam.. - powiedziałem tym samym tonem, cofając się. - Nie powinienem..
          - Nie, po prostu... Chcę zostać sama.
          - Ddobrze... - posniosłem się z kuca i opuściłem łazienkę.
          Już na dzień dobry zrujnowałem wszystkie postanowienia... Brawo Knezević, zjebałeś.

~*~*~*~

          Te słowa były... Niesamowite. Nie do opisania. Ale.. Przecież to on po części zniszczyl moje życie.. Nie, nie powinnam... Przynajmniej nie teraz. To wszystko... Wymaga czasu. Nie rzucę się mu tak w ramiona, pełna wdzięczności. To... Za trudne. Ale widzę jego starania... Sama chęć pomagania, już wtedy... Mógł zrobić ze mną to samo, co mój oprawca, prawda? A nie uczynił tego... Zresztą... Leonie, spokój - zganiłam się w myślach.
          Podniosłam się z zimnej, kafelkowanej podłogi i powoli ruszyłam przed siebie, w stronę umywalki. Oparłam na niej ręce i spojrzałam w odbicie lustra. To co ujrzałam... Wręcz mnie przeraziło. Nierówno odrastające włosy, przekrwione i załzawione oczy... To nie mogłam być ja...
          Odwróciłam się plecami do zwierciadła i wyszłam z łazienki. Ivan buszował w kuchni, więc chyba nie usłyszał otwieranych i zamykanych drzwi. Przemknęłam do swojego pokoju i usiadłam na łóżku. To tak nie może wyglądać... Nie może...

          Swoje zacisze opuściłam wtedy, gdy Knezevic obwieścił, że obiad jest już zrobiony. Usiadłam naprzeciw jego i talerza pełnego zapiekanki makaronowej. Postarał się i to bardzo...
          - Smacznego - rzekł niepewnie, uważnie mi się przyglądając.
          - Dziękuję i wzajemnie - odparłam, chwytając do ręki widelec. Po chwili w ustach miałam już pierwszy kęs posiłku. Jak na faceta to nieźle gotuje...
          - Kto Cię uczył gotować?
          - Mama - zaśmiał się uroczo. - Muszę sobie jakoś radzić tutaj, w Niemczech.. Jak wracam do Chorwacji, to od razu zapominam o tym, co umiem!

          - Fakt, mama najlepiej gotuje... - ciut się zasępiłam. Od kiedy moja mama się od nas wyprowadziła, gotowanie spadło na mnie... A że nie miał mnie kto nauczyć, to wyglądało to jak po omacku. Tata też nie umie, uczył się ode mnie. Właśnie, tata... 

          - Ivan... - szepnęłam, skupiając wzrok na moim gmeraniu widelcem w talerzu.

          - Tak...? - spytał niepewnie. 

          - Co jest z moim tatą..?

          - Uhh... Jak ostatnio go widziałem, to był... W kiepskim stanie - zacisnęłam wargi. Mój biedny, zapracowany tata... - W zeszłym miesiącu zarząd odesłał go na przymusowy urlop.. 

          Rozpłakałam się. Mój tata cierpi. Bo mnie nie ma... Usłyszałam zgrzyt przesuwanego krzesła,  a po chwili czułam jego ramioma zaciskające się wkoło moich. Wtuliłam się w jego pierś, próbując stłumić łzy. 

          - On... mnie potrzebuje... - wyłkałam. 

          - Ale nie mogę Cię zawieźć do Monachium, nie chcę by stała Ci się krzywda... Wiesz, że on dalej tam jest... - próbował się o mnie troszczyć, ale tato był w tym momencie ważniejszy od mojej egzystencji. 

          - Chcę się z nim zobaczyć... 

          - Zobaczysz... Ale na pewno nie teraz. Muszę sam z nim o tym porozmawiać, a teraz Cię nie zostawię. Zresztą, co ja pletę... W ogóle Cię tu nie zostawię. Będę zawsze przy Tobie..

          Znów te jego magiczne słowa... Co ja mam z nimi zrobić? Uwierzyć w nie? Tak po prostu? 

          A tata? Z tego co mówi... To jest z nim źle... I to bardzo źle. 

          - Ivan... Boję się Tobie zaufać - jego serce załomotało smutno pod wpływem moich słów.

          - Zrobię wszystko, byś zaczęła mi ufać... Wszystko, słyszysz? 

          - Sprowadź tu mojego tatę, proszę... - lekko uniosłam głowę, przez co nasze brody prawie się ze sobą dotykały. 

          - Spotkacie się, ale... Nie teraz. Nie mogę tego od tak załatwić. Potrzeba czasu...

          - On się załamie... Ponad dwa miesiące, rozumiesz to?! - znów widok mi się zamazał... Głupie łzy. Knezevic ostrożnie starł słone kropelki kciukami.

          - Rozumiem... Ale teraz nie będzie musiał tyle czekać... Poza tym, nie może wiedzieć o tym, co się stało. Odpowiem za współudział, Koussou zamkną, a potem jak wyjdzie, będzie się odgrażał... A tego chyba nikt nie chce, prawda? - odetchnęłam głębiej. Odpowiedź była za oczywista...

_________________________

Coraz częściej miewam odczucie, że piszę sama dla siebie ;_; a nie jest to przyjemne uczucie. 

Chyba w kolejnym tygodniu nic nie dodam, i to nie tylko dlatego, że za tydzień, o tej porze będę w drodze do mojego Misia (💖), ale chyba zrobię sobie przerwę od publikowania tego, co piszę. A so, mam prawo do przeżywania stanów depresyjnych, spowodowanych aktywnością. 

Do zobaczenia MOŻE za tydzień!