42.

          Torsten szpital opuścił dwa dni potem, na szczęście był to fałszywy alarm. Wychodząc z budynku miał triumfalną minę, bo miał rację. Standard u samców.

          Ivan tego samego wieczora powrócił do Norymbergi, a ja pozostałam z tatą, aby się nim opiekować, dopóki nie będę miała pewności tego, że wszystko z nim jest dobrze. Chociaż ten się zapierał, że mam wrócić i nic mu nie jest.
          Każdego dnia przychodziło do nas po kilku zawodników jego TSV. Wpadali dowiedzieć się, co z jego trenerem, a także porozmawiać o sprawach zawodowych. Niektórzy mnie kojarzyli, głównie ci młodsi. Zamieniałam z nimi może dwa, czy trzy zdania i wracałam do siebie, znaczy się swojego starego pokoju. Dziwnie się czułam w ich towarzystwie.
          W sobotę...doznałam miłego zaskoczenia z jego strony tuż przy śniadaniu. W sumie... Też trochę krepującego.
          - Co powiesz na to, abyśmy wybrali się do Norymbergi? Popatrzę sobie jak mój przyszły zięć gra - uśmiechnął się do mnie znacząco, przeżuwając kanapkę z serem.
          Spojrzałam na niego zaskoczona. Przyszły zięć? Niby chciałabym, aby to się sprawdziło, ale... Nie spodziewałam się, że tak szybko będzie w stanie żartobliwie docinać mi w tej kwestii...
          - Tato?
          - A nie masz poważnych planów wobec niego? - spytał, a ja się...zarumieniłam. - Gołym okiem to widać, słońce. Ale wiem, przecież jesteś młoda, możesz się jeszcze wyszaleć i może Ci się zmienić.
          - Proszę Cię... Ja jestem pewna tego, że...że to on jest tym jednym jedynym.
          - Na pewno? - oh, teraz chce zasiać we mnie ziarenko zwątpienia?
          - Czy Ty mnie sprawdzasz?
          - Ja? A skąd! Po prostu... Wiem, że wcześniej nie miałaś chłopaka i może byś chciała spróbować czegoś innego?
          - Nie chcę innego, tato - oznajmiłam pewnym tonem, patrząc się wprost na niego.

          - Czyli jedziemy? - wyszczerzyłam się, potwierdzając. - Tylko nic mu nie mów, pleciugo - wywróciłam oczami, dalej jedząc.

          Niedługo przed południem wyruszyliśmy do Norymbergi. Droga jak na marcowe warunki minęła nad wyraz spokojnie. Debatowaliśmy trochę z tatą na temat nadchodzącego spotkania i formy Ivana.
          Mecz skończył się zwycięstwem 3:1 dla gospodarzy, a Kneza zdobył bramkę w ostatnich sekundach.
          - Ten mój przyszły zięć to jednak zdolny jest - powiedział do mnie, kiedy szliśmy w stronę wyjścia, gdzie zawsze czekałam na Ivana. Zaśmiałam się, całkiem nieświadoma tego, co zaraz dopowie... - Tylko żeby TEGO gola za szybko nie zdobył.
          - Tato! - momentalnie się zatrzymałam, w trybie błyskawicy robiąc się czerwona jak burak. - Błagam, nie. Tak teraz mówisz, a jakby doszło co do czego, to chyba byś zabił Ivana.
          Momentalnie przestał się śmiać. Miałam rację. 

          - Okej, nie było tematu.

          Zatrzymaliśmy się tuż przy bramce. Milczeliśmy, a ta cisza odrobinę bardzo krępowała. 

          Mijali nas zawodnicy FCNII, niektórzy się ze mną witali, a tato tylko patrzył zagadkowo. Uśmiechałam się, czekając na ukochanego. 

          - Lea? - zdziwił się na nasz widok. - Pan Torsten?

          - We własnej osobie - ten humorek cały czas nu dopisywał. - Świetny mecz, Ivan. Bramka majstersztyk. 

          - Dziękuję - zabłysnął ząbkami, przechodząc do mnie. Kulturalnie pocałował mnie w policzek, nie chcąc się mu niepotrzebnie "narazić". Nawet w żartach. 

          - Oh, nie udawaj uż takiego niewinnego.  

          - Tato... - syknęłam przez zaciśnięte zęby. - Błagam. Starczy. 

          Moi mężczyźni wybuchli śmiechem, a ja westchnęłam zażenowana. Poczucie humoru samców jest nie do ogarnięcia.

          - Co Was tu sprowadza? - spytał Chorwat, gdy tylko przestali się śmiać. No nie wiem, może zobaczyć jak grasz?

          - Tata postanowił osobiście zobaczyć jak jego przyszły zięć spisuje się na boisku w nowym zespole - przyznam się, uroczo wwyglądał, gdy tak po prostu go zatkało od moich słów. 

          Tata miał dziś naprawdę dobry humor. Wiecznie się śmiał, a mi robiło się o wiele lepiej. Nawet jeśli naśmiewał się ze mnie. 

          - Oh - w końcu wykrztusił z siebie, kiedy Niemiec poklepał go po plecach. 

          - Często Ci się tak zawiesza? - spytał się mnie, po czym znów spojrzał na Ivana. - Kneza, wracaj! 

          - Czy Leonie właśnie powiedziała, że nazywa mnie pan swoim przyszłym zięciem? - wykrztusił z siebie, próbując wysilić swoje biedne, szare komórki mózgowe. 

          - Dokładnie tak, mój drogi.

          - Wow - wywróciłam oczami. Tylko to? Naprawdę? 

          - A czego się spodziewałeś po tym, jak pozwoliłem Ci na to, aby mogła z Tobą mieszkać? - momentalnie mina mu zrzedła. - Nie no, żartuję. Nikt już się nie zna na żartach? 

          - Tato, masz specyficzne poczucie humoru, którego nawet Twoi pobratymcy nie rozumieją.

          - Oh, jestem taki nierozumiany pośród tej młodzieży... - schwycił się za serce, a moje już się zatrzymało. Ten sobie żartuje nawet z tego! - Co Was bawi?? Powiedzcie, z chęcią się pośmieję!

          - Tato... Dość, wracamy do Monachium, bo chyba masz gorączkę. 

          - Mówiłem Ci, że jestem zdrowy jak ryba! Poza tym, to ja wracam do Monachium, a Ty zostajesz. I żadnego ale, bo słyszałem z jakim utęsknieniem rozmawiasz wieczorami z moim przyszłym zięciem - znów spaliłam raka, a Knezevic oobjął mnie w talii. - Ale nie obrażę się, jeśli wpadniecie w tygodniu do mnie na herbatę. Tylko po treningu! 

          - Masz zwolnienie z pracy do końca miesiąca! - zaprotestowałam. 

          - Wiem, ale i tak wracam do pracy od poniedziałku. 

          - Tato...

          - Ivan, zabieraj mi tu tę małą, bo zaraz zamknie mnie u Was w piwnicy!

_____________
takim oto hmorystycznym i radosnym wątkiem oświadczam, że w kolejnym tygodniu pożegnamy się oficjalnie z losami Leonie i Ivana. Przepraszam, ale nie potrafię już stworzyć niczego tutaj, tym bardziej magicznej 43., którą Wam tak jakby obiecałam. Przepraszam.

liczę, że będziecie na kolejnych moich opowiadaniach, których... kroi się sporo oczywiście, o ile się ogarnę w dwóch nowych perełkach, bo trzecia jakoś poleci

mój imprezujący alkoholik